Özbek, Veli ÖzerÇeliker, Ayşegül2025-12-302025-12-302025https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=V-oEQd0LkkqRGCXNzJWCTZLP8Y_Dhm-7eqR0Q24F1Efh3-RnOM1gB7nRlYnBoQnahttps://hdl.handle.net/20.500.14365/8582Savunma sanayii, ulusal güvenlik politikalarının temel unsurlarından biri olarak stratejik önemi nedeniyle özel koruma mekanizmalarına tabidir. Bu sektörde yürütülen faaliyetler; ileri teknoloji, uzmanlık ve önemli Araştırma ve Geliştirme ('AR-GE') yatırımları gerektirmekte; bu durum rekabeti yalnızca ekonomik düzeyde değil, aynı zamanda politik düzeyde de yoğunlaştırmaktadır. 'Rekabet istihbaratı' kavramı çerçevesinde bilgi edinme süreçleri çoğunlukla meşru kabul edilse de; hukuki sınırların aşılması halinde cezai sorumluluk doğabilir. Endüstriyel casusluk, ticari sırların ifşası, kişisel verilerin hukuka aykırı kullanımı veya devlet güvenliğine ilişkin bilgilerin sızdırılması gibi fiiller doğrudan ceza hukuku hükümleriyle ilişkilidir. Bu çalışmada, savunma sanayinde rekabet istihbaratının kapsamı, yöntemleri ve amaçları incelenmiş; söz konusu faaliyetlerin ne zaman suç teşkil edebileceği Türk Ceza Kanunu ('TCK') ve yargısal içtihatlar ışığında analiz edilmiştir. TCK m. 239, ticari, bankacılık, müşteri, teknik ve sınai sırları korumayı hedeflemekte; ancak açık tanımların bulunmaması uygulamada belirsizlikler yaratmaktadır. Farklı ağırlıktaki fiiller için aynı cezanın öngörülmesi ve ağır ihlaller için yetersiz yaptırımlar, düzenlemenin etkinliğini sınırlamaktadır. Ayrıca TTK, Bankacılık Kanunu ve Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'ndaki örtüşmeyen hükümler yeknesaklığı zorlaştırmaktadır. Devlet destekleriyle hızla büyüyen savunma sanayinde rekabet istihbaratının kötüye kullanımı için özel düzenleme bulunmaması önemli bir boşluktur. Bu nedenle, yalnızca genel ceza hükümleri değil, aynı zamanda sektöre özgü caydırıcı bir çerçeveye ihtiyaç vardır. Böyle bir düzenleme, bilgi güvenliğini sağlamanın yanı sıra ulusal güvenlik ve ekonomik çıkarları da koruyacaktır.The defense industry, as a key component of national security policies, is subject to special protection mechanisms due to its strategic significance. Activities in this sector require advanced technology, expertise, and substantial Research and Development ('R and D') investments, which intensify competition both economically and politically. Within the concept of 'competitive intelligence,' information-gathering processes are generally considered legitimate; however, criminal liability may arise when legal boundaries are exceeded. Acts such as industrial espionage, disclosure of trade secrets, unlawful use of personal data, or leakage of information concerning state security fall within the scope of criminal law. This study analyzes the scope, methods, and purposes of competitive intelligence in the defense industry and examines, in light of the Turkish Penal Code ('TPC') and judicial precedents, when such conduct may constitute a crime. Article 239 of the TPC protects trade, banking, customer, technical, and industrial secrets; yet, the absence of clear definitions causes ambiguity in practice. Imposing identical penalties for acts of varying severity and insufficient sanctions for serious violations weakens the provision's deterrent effect. Moreover, overlapping and inconsistent rules in the Turkish Commercial Code ('TCC'), the Banking Law, and the Law on the Protection of Personal Data hinder legal coherence. In the rapidly developing defense industry, supported by state incentives, the lack of specific rules on the misuse of competitive intelligence creates a significant gap. Therefore, beyond general criminal provisions, a sector-specific and deterrent regulatory framework is needed to safeguard both information and national security.trHukukLawMaster Thesis