Browsing by Author "Akay, Ali"

Now showing 1 - 2 of 2

Şant Disfonksiyonu Tanısında Optik Sinir Kılıfı Çapı Ölçüm Yönteminin Tanısal Etkinliğinin Değerlendirilmesi
(2025) Ozgiray, Erkin; Akay, Ali; Akarca, Funda Karbek; Yalçınlı, Sercan; Can, Özge
Giriş: Ventriküloperitoneal (VP) şant uygulaması, hidrosefali yönetiminde yaygın olarak kullanılan bir nöroşirürjik girişimdir. Bu yönteme bağlı komplikasyonlar arasında yer alan şant disfonksiyonu, hem sıklığı hem de ciddi klinik sonuçlara yol açma potansiyeli nedeniyle önemli bir morbidite nedenidir. Şant disfonksiyonu, intrakraniyal basınç artışına ve buna bağlı nörolojik bozulmaya neden olabilmektedir. Günümüzde tanıda yaygın olarak kullanılan kranial bilgisayarlı tomografi ve şant grafisi gibi görüntüleme yöntemleri, çoğu durumda tek başına yeterli tanısal doğruluk sağlayamamaktadır. Bu çalışma, yatak başı ultrasonografi ile elde edilen optik sinir kılıf çapı (OSKÇ) ölçümlerinin VP şant disfonksiyonu tanısındaki tanısal performansını ve klinik uygulanabilirliğini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yöntemler: Bu prospektif gözlemsel çalışmaya, 2016-2018 yılları arasında bir üniversite hastanesi acil servisine ventriküloperitoneal (VP) şantı bulunan ve şant disfonksiyonu şüphesiyle başvuran, 18-65 yaş arası hastalar dahil edildi. Ateş, baş ağrısı, kusma, bilinç değişikliği ve nöbet gibi semptomları olan hastalar çalışmaya alındı. Optik sinir kılıf çapı (OSKÇ) ölçümleri, eğitim almış acil tıp hekimleri tarafından gerçekleştirildi. Şant disfonksiyonu protokollerine uygun olarak tüm hastalara kraniyal bilgisayarlı tomografi (BT), şant serisi ve batın ultrasonografisi uygulandı. Şant disfonksiyonu tanısı, tüm klinik ve radyolojik bulguların birlikte değerlendirilmesi sonucunda bir beyin cerrahisi uzmanı tarafından konuldu ve nöroşirurjik değerlendirme altın standart olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya 43 hasta dahil edildi. Yaş ortalaması 43±19,5 idi Hastaların OSKÇ ortalaması 4,70±0,98 idi. BT bulguları eski BT ile kıyaslandığında %60 hastada stabildi. OSKÇ şant disfonksiyonu tanısında istatistiksel olarak anlamlı saptanmadı. Şant disfonksiyonu tanısı koymada OSKÇ duyarlılık %62.5 ve özgüllük %62.9 olarak bulundu Altı hastanın acil servise 2 hafta içinde tekrar başvurduğu görüldü. İkinci başvuruda OSKÇ ortalaması 4,93±1,02 idi disfonksiyon olarak değerlendirilidi. Sonuç: Çalışmamızda şant disfonksiyonunu göstermede OSKÇ ölçümümün istatistiksel olarak anlamlı olmadığını saptadık. Ancak gelecekteki tanı algoritmalarındaki şant disfonksiyonu tanısında OSKÇ ölçümünün potansiyel rollerinin daha fazla araştırılması gereklidir.
Stereotactic Radiosurgery-Induced Peritumoral Edema in Asymptomatic Convexity, Parasagittal, and Parafalcine Meningiomas
(Turkish Neurosurgical Soc, 2026) Can, Osman Burak; Ruksen, Mete; Isman, Burcu Durmak; Askeroglu, Mehmet Orbay; Zorlu, Seray; Yuksel, Alper; Akay, Ali; Durmak Isman, Burcu
AIM: To evaluate the incidence and identify the risk factors of stereotactic radiosurgery (SRS)-induced peritumoral edema (PTE) in the asymptomatic convexity, parasagittal, and parafalcine meningiomas without pre-existing PTE. MATERIAL and METHODS: We retrospectively analyzed 52 patients with asymptomatic convexity, parasagittal, or parafalcine meningiomas without pre-existing PTE who underwent single-fraction Gamma Knife radiosurgery between 2019 and 2024. The median tumor volume and the maximum tumor diameter were 3.3 cc (range: 0.31-10.2 cc) and 2.0 cm (range: 0.98-3.1 cm), respectively. The median margin dose was 12 Gy (range: 11 Gy-13 Gy). The median radiological and clinical follow-up durations were 21 months (range: 6-65 months) and 26 months (range: 12-66 months), respectively. RESULTS: SRS-induced PTE occurred in 5.8% of patients (n=3), exclusively in elderly individuals (>= 65 years) with parasagittal or parafalcine meningiomas. No cases were observed in convexity meningiomas (0/24). Multivariable analysis revealed a trend toward statistical significance for the association between age and SRS-induced PTE (p=0.074). In the overall cohort, the incidence of SRS-induced PTE was significantly higher in elderly patients compared to younger patients (<65 years) (3/14 vs. 0/38, p=0.016), and this difference remained significant within the parasagittal/parafalcine subgroup (3/7 vs. 0/21, p=0.011).
CONCLUSION: SRS appears to be a safe treatment modality in terms of PTE risk in patients aged below 65 years with asymptomatic convexity, parasagittal, or parafalcine meningiomas without pre-existing PTE. In contrast, elderly patients with parasagittal or parafalcine meningiomas may be more susceptible to SRS-induced PTE, thereby warranting a more cautious approach to SRS in this subgroup. Additional studies involving larger cohorts are warranted to validate these findings.