Türkiye's defense diplomacy and UAV exports towards African states

Abstract

Türk dış politikası 2010'ların ortasından bu yana daha iddialı bir hal almıştır ve gelişen milli savunma sanayii bu noktada önemli bir rol oynamıştır. Buna paralel olarak Türkiye yükselen bir savunma ihracatçısı haline gelmiştir ve bu başarıda ünlü Türk İHA'larının ihracat başarısının da önemli bir payı olmuştur. Bu durumun belki de en çarpıcı yansıması Afrika örneğidir; Türkiye bugüne kadar on beş Afrika ülkesine İHA ihraç ederken, diğer pek çok ülkeye de çeşitli silahlar ihraç etmiştir. Türkiye'nin Afrika politikasının 2000'li yılların başından itibaren çoğunlukla yumuşak güce dayanması nedeniyle bu değişim incelenmesi gereken bir vakadır. Bu tez, savunma ilişkilerinin Türk İHA'larının bu ülkelere ihracatını kolaylaştırıp kolaylaştırmadığını ortaya çıkarmak için Türkiye'nin Türk İHA'larını tedarik eden on beş Afrika ülkesi ile olan savunma ilişkilerinin kapsamını ve kronolojisini incelemiştir. Bu doğrultuda kavramsal çerçeve olarak savunma diplomasisi kavramı üst düzey yetkililerin ziyaretleri, savunma iş birliği anlaşmaları, askeri eğitim faaliyetleri, askeri ataşelikler ve son olarak silah ihracatı olmak üzere beş indikatör özelinde kullanılmıştır. Türkiye'nin İHA ihracatının ne zaman gerçekleştiği dikkate alınarak, Türk dış politikasında 'Afrika Açılımı'nın başladığı 2005 sonrası dönemde bu on beş Afrika ülkesi için bu göstergelerin sayısı, sıklığı ve zamanlaması analiz edilmiştir. Sonuçlar, Türkiye'nin Afrika ülkelerine olan İHA ihracatının savunma diplomasisi faaliyetleriyle kolaylaştırılıp kolaylaştırılmadığını ortaya çıkarmıştır. Sonuç olarak bu tez, Türkiye'nin Afrika'ya gerçekleştirdiği İHA ihracatını savunma diplomasisi ile birlikte analiz ederek literatüre başka örneği olmayan bir katkı sağlamaktadır.

Since the mid-2010s, Turkish foreign policy has turned out to be more assertive, with burgeoning national defense industry playing an important role. Correspondingly, Türkiye became a rising defense exporter, with the export success of renowned Turkish UAVs having a considerable part in this success. Perhaps the most striking reflection of this pattern is the case of Africa, as Türkiye managed to export UAVs to fifteen African countries so far, along with varying arms to many others. As Türkiye's Africa policy was mostly based on soft power since the early-2000s, this shift represents an interesting case that worth attention. This thesis has examined the extent and chronology of Türkiye's defense relations with those fifteen African countries that procured Turkish UAVs to reveal if defense relations facilitated the export of Turkish UAVs to those countries. While doing so, the concept of defense diplomacy was employed as the conceptual framework through the five indicators: visits of high-level officials, defense cooperation agreements, military training activities, military attaché offices, and lastly, arms exports. By taking into consideration when Türkiye's UAV export was made, number, frequency and timing of these indicators were analyzed for those fifteen African countries for the post-2005 period, which marks the initiation of 'African Opening' of Turkish foreign policy. The results revealed whether Türkiye's UAV exports to African countries were facilitated by defense diplomacy activities. Consequently, this thesis makes an unexampled contribution to the literature by analyzing together Türkiye's UAV exports to Africa and defense diplomacy.