Suçta Tekerrür Kurumunun “Tehlikeli Suçlu” Olgusuna Yaklaşımındaki Eksiklik Ve Ortaya Çıkardığı Sorunlar

Abstract

TCK m.58’de tekerrür, önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra, yeni bir suç işleyen hükümlünün tehlikelilik halini esas alan ve suçun infazını etkileyen bir güvenlik tedbiri olarak düzenlenmiştir. Mükerrirlere özgü infaz rejimi, hem koşullu salıverilme için infaz kurumunda geçirilmesi gereken süreyi uzatmakta hem de hapis cezası ile adli para cezasının seçimlik olarak düzenlendiği suçlarda, adli para cezasına hükmedilmesine engel olmaktadır. Haliyle, hükümlü sadece ikinci defa suç işlemesi nedeniyle, ilk defa suç işleyenlere nazaran daha ağır bir yaptırım sistemiyle karşılaşmaktadır. Hükümlü hakkında ağır sonuçlar doğuran tekerrür halinin tektip genel koşullara tabi olması ve hükmü veren mahkemeye taktir hakkı tanımaması, bir taraftan uygulamada birtakım eşitsizliklere ve tutarlı olmayan işleyişe yol açmakta, diğer taraftan tekerrür kurumunu bir prosedür hale getirip ceza hukukunun gerçek tehlikelilikle mücadelesini sekteye uğratmaktadır. Çalışmamızda, bu sorunun neden ve sonuçlarını 765 sayılı TCK dönemine ilişkin yaklaşımlar, Alman hukukunda benimsenen sistem, tehlikelilik halini açıklayan görüşler ışığında ortaya koymaya çalışırken; aynı zamanda tekerrüre ilişkin hükümleri uygulayan mahkemenin takdir yetkisi kullanmasına ve güvenlik tedbirlerine hükmedebilmesine imkân veren bir hukuki düzenlemenin gerekliliğini izah etmeye çalışacağız.

Under Article 58 of the Turkish Criminal Code, recidivism is regulated as a security measure based on the dangerousness of criminals who commit a new crime after the verdict for the crime committed previously has become final and affects the execution of t he crime. The execution regime specific for recidivists both prolongs the term in the execution institution for conditional release and prevents the imposition of judicial fines in crimes where imprisonment and judicial fines are regulated alternatively. Naturally, the criminal faces a more severe sanction system than the first-time offender simply because he/she has committed a crime for the second time. The fact that recidivism, which has severe consequences for criminals, is subject to uniform general conditions and is determined without the discretion of the sentencing court leads to some inequalities and inconsistent functioning in practice. On the other hand, it makes the institution of recidivism a procedure and hinders the struggle of criminal law with real dangerous criminals. In our study, we will explain the causes and consequences of this problem in light of the approaches regarding the Turkish Criminal Code No.765 period, comparative law, and the opinions explaining the state of dangerousness. In addition, we will reveal the necessity of a legal regulation that allows the court to apply the provisions on recidivism to exercise discretion and to rule on security measures.