Şiddetsiz İletişimin Günlük Hayatta Uygulanması: Şiddetsiz İletişim Eğitimi Sonrası Gerçek Yaşam Deneyimleri Üzerine Nitel Bir Araştırma

Abstract

Marshall Rosenberg tarafından geliştirilen Şiddetsiz İletişim (NVC), empati, bağlantı ve duygu ve ihtiyaçların dürüstçe ifade edilmesini vurgulayan bir iletişim modelidir. Alışılagelmiş yargılama, suçlama veya zorlama kalıplarını şefkatli diyaloğa dönüştürmeyi amaçlar. Bu çalışma, NVC eğitimini almış bireylerin NVC'yi günlük yaşamlarında nasıl kullandıklarını, karşılaştıkları zorlukları ve NVC ilkelerini gerçek yaşam dinamiklerine uyarlamak için geliştirdikleri stratejileri araştırmayı amaçlamaktadır. Tamamı NVC eğitimi almış olan ve Türkiye ile yurtdışında ikamet eden 21 katılımcı ile yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Verilerin tematik analizi sonucunda yedi ana tema belirlenmiştir: bireysel ve çevresel tepkiler, dört bileşendeki zorluklar (gözlem, duygular, ihtiyaçlar, rica), pratik ve çabanın rolü, farklı ilişki türlerinde uygulama farklılıkları, çözülemeyen çatışmalar, NVC'ye dair idealler ve gerçekler ile bilişsel ve duygusal tepkilerdeki değişimler. Katılımcılar, NVC'yi kullanırken başlangıçta sosyal direnç, Marshall Rosenberg tarafından geliştirilen Şiddetsiz İletişim (NVC), empati, bağlantı ve duygu ve ihtiyaçların dürüstçe ifade edilmesini vurgulayan bir iletişim modelidir. Alışılagelmiş yargılama, suçlama veya zorlama kalıplarını şefkatli diyaloğa dönüştürmeyi amaçlar. Bu çalışma, NVC eğitimini almış bireylerin NVC'yi günlük yaşamlarında nasıl kullandıklarını, karşılaştıkları zorlukları ve NVC ilkelerini gerçek yaşam dinamiklerine uyarlamak için geliştirdikleri stratejileri araştırmayı amaçlamaktadır. Tamamı NVC eğitimi almış olan ve Türkiye ile yurtdışında ikamet eden 21 katılımcı ile yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Verilerin tematik analizi sonucunda yedi ana tema belirlenmiştir: bireysel ve çevresel tepkiler, dört bileşendeki zorluklar (gözlem, duygular, ihtiyaçlar, rica), pratik ve çabanın rolü, farklı ilişki türlerinde uygulama farklılıkları, çözülemeyen çatışmalar, NVC'ye dair idealler ve gerçekler ile bilişsel ve duygusal tepkilerdeki değişimler. Katılımcılar, NVC'yi kullanırken başlangıçta sosyal direnç, yabancılaşma hissi ve kendileri ile çevrelerinde yapaylık algısı yaşadıklarını ifade etmişlerdir. Öte yandan birçok katılımcı, NVC'nin uygulama yoluyla içselleştirildiğini, ilişkisel sonuçları iyileştirdiğini ve hem kendilerine hem de başkalarına yönelik empati ve öz farkındalığı artırdığını belirtmiştir. Bulgular, NVC'nin dönüştürücü potansiyelini ortaya koymakla birlikte, bu modelin günlük yaşamda düzenli kullanımını zorlaştıran ilişkisel, duygusal ve yapısal engellere de dikkat çekmektedir. Çalışma, uzun vadeli entegrasyon planları ve eğitim tasarımı için teorik ve pratik önerilerle sona ermektedir.

Nonviolent Communication (NVC), developed by Marshall Rosenberg, is a communication model that emphasizes empathy, connection, and the honest expression of feelings and needs. It aims to transform habitual patterns of judgement, blame, or coercion into compassionate dialogue. This study aims to investigate how people who have received NVC training use NVC in their daily lives, the challenges they face, and the strategies they develop to adapt NVC principles to real life dynamics. Semi-structured in-depth interviews were conducted with 21 participants residing in Turkiye and abroad, all of whom had completed NVC training. Thematic analysis of the data revealed seven main themes: individual and environmental responses, challenges in the four components (observation, emotions, needs, desire), the role of practice and effort, differences in practice in different relationships, unresolved conflicts, ideals and realities of NVC, and shifts in cognitive and emotional responses. When employing NVC, participants reported experiencing social Nonviolent Communication (NVC), developed by Marshall Rosenberg, is a communication model that emphasizes empathy, connection, and the honest expression of feelings and needs. It aims to transform habitual patterns of judgement, blame, or coercion into compassionate dialogue. This study aims to investigate how people who have received NVC training use NVC in their daily lives, the challenges they face, and the strategies they develop to adapt NVC principles to real life dynamics. Semi-structured in-depth interviews were conducted with 21 participants residing in Turkiye and abroad, all of whom had completed NVC training. Thematic analysis of the data revealed seven main themes: individual and environmental responses, challenges in the four components (observation, emotions, needs, desire), the role of practice and effort, differences in practice in different relationships, unresolved conflicts, ideals and realities of NVC, and shifts in cognitive and emotional responses. When employing NVC, participants reported experiencing social resistance, a sense of alienation, and a sense of artificiality for themselves and their surroundings at first. On the other hand, many said that NVC was internalized via practice, that it enhanced relational outcomes, and raised empathy and self-awareness toward both oneself and others. The results demonstrate NVC's capacity for transformation as well as the relational, emotional, and structural obstacles that prevent its regular use in daily life. The study ends with theoretical and practical recommendations for long-term integration plans and training design.